Terugvallen is kut

Al een poosje ben ik bezig met wat ik voor mezelf een leefstijlreis noem. Het achterlaten van slechte en ongezonde gewoonten en het reizen naar rotsvast gevestigde goede en gezonde gewoonten. Fruit eten, groente eten, voldoende bewegen, met jezelf door een deur kunnen.

Dat werk.

Soms gaat dat eigenlijk best goed. Mijn fruitschaal leidde vroeger een zieltogend bestaan, stond er meer voor de sier dan voor het echt. Tegenwoordig is hij vaak zo vol dat ‘ie overstroomt, en wat er op ligt heeft geen tijd om te verrotten want dan is het al lang opgegeten. Ik heb een hometrainer thuis, en op die dagen dat het echt slecht weer is, fiets ik binnen in plaats van buiten.

Maar soms ook gaat dat nog helemaal niet goed. Dat zijn de momenten dat ik weer weet dat ik nog hard moet werken aan het vaster vestigen van goede gewoonten, want de oude slechte gewoonten loeren nog altijd ergens om een hoekje, klaar om weer tevoorschijn te springen.

Dan heb ik een terugval.

Soms een kleine, na zo’n dag waarop alles tegen zit. Maar heel soms, als alles gewoon even ontzettend kut is, een grote.

Zoals vandeweek. Mijn moeder lag in het ziekenhuis op de Hartbewaking, en dat hakte er emotioneel zwaar in. Zo’n fragiel oud mensje, al die snoertjes en slangetjes aan haar lijf en al dat gewriemel op die schermen en dat gebliep. De arts die zegt dat er een reeële kans is dat ze het niet gaat halen. Je kunt wel zeggen dat dat er in hakt, ja.

In eerste instantie was ik thuis gewoon hondsmoe. Tussen werk en ziekenhuis in was ik enkel thuis om te eten en te slapen. Dus geen tijd voor alle emoties. Die stop ik in zo’n situatie in een soort mentale doos van Pandora, zo van “nu even niet, strakjes pas”. Inmiddels ligt ze op een reguliere verpleegafdeling en gaat het weer lekker de goede kant op. Nu begin ik bij te komen. En dan gaat die doos van Pandora open, waar je de eerste paar dagen alle emoties ingestopt hebt omdat er gewoon te veel aan de hand was en er nou eenmaal maar 24 uur in een dag zitten en je ook nog ergens eten en slapen en alles moet.

In ieder geval, dan komt het gevaar van de oude gewoonten om de hoek kijken. Dan komt het gevaar van de terugval. En ik kreeg er eentje.

Voordat ik helemaal echt nadacht over wat ik deed, bestelde ik een pizza. Bij dominos. Een cheeseburgerpizza. Ik had nog wel zulke lekkere tante-Wilma-macaroni in de koelkast liggen (nu dus in de diepvries). En ondanks die macaroni bestelde ik een pizza, want Dat Moest. Hij smaakte zo gigantisch lekker! Ik voelde me net een junk toen ik het ding op zat te eten, maar hij smaakte wel zo ongelooflijk lekker.

En nu, achteraf, zit ik me natuurlijk schuldig te voelen. Want terugval. Ik heb potjandorie toch met mezelf afgesproken dat ik mijn emoties niet meer zo ga oplossen? Wat dacht ik wel niet. Nou, eigenlijk dacht ik dus helemaal niet. De volgende keer is het dus handig om de tijd nemen om dat wel te doen. Misschien moest ik dan een paar minuten mediteren, of gewoon een kwartiertje in bed liggen en naar muziek luisteren.

Maar intussen spreek ik ook met mezelf af dat ik gewoon weer begin met goede gewoonten. En wel nu. Als je gevallen bent, kun je tenslotte ook opstaan en verder lopen.

Tijd om verder te lopen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s